SYSTEMY PRZECIWOBLODZENIOWE

OGRZEWANIE DACHÓW I RYNIEN

Systemy przeciwoblodzeniowe mogą być zainstalowane na niemal wszystkich rodzajach dachów, gdzie skutecznie likwidują nagromadzony śnieg i lód. Zapewniają drożność systemów rynnowych oraz zapobiegają uszkodzeniom konstrukcji dachowej i fasad budynków spowodowanych przez oblodzenie i niekontrolowany spływ wody. Ogrzewanie rynien i rur spustowych zapobiega ich uszkodzeniu przez zamarzającą wodę oraz zapewnia skuteczne odwodnienie powierzchni dachu. System przeciwoblodzeniowego zabezpieczania rynien i rur spustowych oraz powierzchni dachów składa się z kabli grzejnych lub kabli samoregulujących oraz termostatów. Systemem steruje prosty termostat z czujnikiem temperatury lub sterownik mikroprocesorowy współpracujący z zestawem czujników temperatury i wilgoci. Tak wyposażony system może automatycznie dostosować się do aktualnych warunków atmosferycznych, załączając i wyłączając kable grzejne zawsze w optymalnych momentach.

Przeciwoblodzeniowe systemy mogą być stosowane również do zapewnienia drożności rynien dachowych skrajnych i wewnętrznych na dachach wielospadowych oraz rur spustowych. Zastosowanie systemu zapewnia pełną kontrolę spływu wody z powierzchni dachów. W przypadku dachów o dużym nachyleniu płaszczyzn stosowane są zwykle progi zapobiegające zsuwaniu się dużych płatów śniegu. Należy wówczas zastosować ogrzewanie dolnej powierzchni dachu, przyspieszając topnienie śniegu i ułatwiając odprowadzanie powstałej wody.

ZALETY SYSTEMU

Pełna drożność rynien i rur spustowych Kontrolowany spływ wody z powierzchni dachu Brak nawisów lodowych i zalegania śniegu Eliminacja kosztów naprawy instalacji rynnowych i fasad budynków Eliminacja obciążenia rynien i rur spustowych przez zalegający śnieg lub lód Zapobieganie przyczynom, a nie skutkom oblodzenia i zalegania śniegu

DOBÓR MOCY

Doboru mocy jednostkowej [W/m] instalacji grzewczej należy dokonać, uwzględniając różne czynniki. Kryteriami doboru mocy jednostkowej są położenie obiektu w określonej strefie klimatycznej Polski, usytuowanie w stosunku do stron świata oraz konstrukcja dachu i rynny. Dobrana moc jednostkowa powinna zawierać się w granicach 30-50 W/m długości rynny lub rury spustowej. Maksymalna wartość mocy jednostkowej dla rynny zależy także od materiału z jakiego wykonana jest rynna (metalowa, plastikowa lub drewniana). Dla dużych powierzchniowo rynien wewnętrznych ba dachach wielospadowych, należy dobierać moc jednostkową w zakresie 200-300 W/m². Wartość mocy jednostkowej zależy również od tego, czy pod powierzchnią dachu znajduje się warstwa termoizolacji (dach ciepły), czy też nie (dach zimny). Dla dachów z termoizolacją należy przewidzieć większą moc jednostkowa. Na powierzchni takiego dachu niska temperatura, ze względu na istniejącą termoizolację będzie utrzymywała się stosunkowo długo. Dopiero znaczne podwyższenie się temperatury powietrza spowoduje gwałtowne topnienie zalegającego śniegu. Instalacja przeciwoblodzeniowa w rynnach i rurach spustowych musi posiadać odpowiednio dużą moc zainstalowaną, aby mogła nadążyć z topnieniem zsuwających się dużych ilości śniegu. W przypadku dachów bez izolacji termicznej, topnienie zalegającego śniegu następuje stopniowo. Przyczyną jest oddziaływanie ciepła z pomieszczeń, znajdujących się bezpośrednio pod powierzchnią dachu. Zalegający śnieg będzie topniał równomiernie i znacznie szybciej. Instalacja przeciwoblodzeniowa może więc posiadać mniejszą moc zainstalowaną. Właściwego doboru mocy jednostkowej dla instalacji przeciwoblodzeniowej dachowej dokonać należy posługując się poniższą tabelą.

RYNNY ZEWNĘTRZNE

W przypadku typowych konstrukcji dachów z rynnami skrajnymi, maksymalna wartość mocy jednostkowej zależna jest od materiału z jakiego wykonana jest rynna. Dla rynien stalowych przewiduję się najwyższą maksymalną wartość mocy jednostkowej, plastikowych mniejszą, a drewnianych najmniejszą. Różne wartości maksymalnej mocy jednostkowej związane są z bardzo dobrym (rynny metalowe) lub bardzo słabym (rynny drewniane) przewodzeniem, a więc i odbiorem ciepła przekazywanego przez kabel grzejny. Dokonując wyboru kabla grzejnego musimy pamiętać, że nie wolno go skracać. Nadwyżkę kabla można umieścić w uchwytach, wykorzystując w nich wolne miejsca. Natomiast kabel grzejny samoregulujący możemy przycinać do żądanej długości.

RYNNY WEWNĘTRZNE

W rynnach wewnętrznych o dużych szerokościach (od 0,3 do kilku metrów) należy przewidzieć moce jednostkowe takie jak dla instalacji przeciwoblodzeniowych ziemnych. Przyczyną jest konieczność roztopienia śniegu na dużej powierzchni w krótkim czasie. Kabel grzejny układany jest z obliczonym wcześniej modułem, równomiernie na całej powierzchni rynny.

MONTAŻ INSTALACJI

Kabel grzejny należy montować we wnętrzu rynny lub rury spustowej przy pomocy uchwytów do rynien lub uchwytów do rur spustowych. Położenie kabla grzejnego powinno być takie, aby powodowało rozpuszczanie zsuwającego się do rynny śniegu lub lodu. Prosimy zwrócić uwagę, że kabel grzejny powinien być ułożony podwójnie. W skrajnie niekorzystnych przypadkach należy kabel grzejny ułożyć potrójnie.

MONTAŻ W RYNNACH ZEWNĘTRZNYCH

W typowych rynnach o przekroju okrągłym, kabel grzejny mocujemy do rynny przy pomocy plastikowych uchwytów do rynien. Kabel grzejny powinien być mocowany do zewnętrznego obrzeża rynny. Zalecane odległości między sąsiednimi uchwytami powinny wynosić: 30-50 cm. Uchwyty mocowane są do obrzeza rynny, ustalając położenia kabla grzejnego. W przypadku rynien o przekroju innym niż okrągły, mocowania kabla grzejnego można dokonać przy pomocy dowolnie wykonanych uchwytów. Warunkiem jest wykonanie uchwytów z materiałów odpornych na korozję ( np.: taśma stalowa ocynkowana ) oraz stosowanie się do podanych zasad montażu. Kabel grzejny samoregulujący należy mocować do rynny przy pomocy uchwytów wykonanych np.: z taśmy montażowej. Montażu kabla grzejnego w rurach spustowych dokonujemy przy pomocy plastikowych uchwytów do rur spustowych oraz łańcucha. Materiał z jakiego wykonany jest łańcuch powinien być odporny na korozję (np.: stalowy ocynkowany lub plastikowy). Zamiast łańcucha można zastosować linkę wykonaną z odpowiednio wytrzymałego na zerwanie materiału. Uchwyty mocowane są do łańcucha, ustalając położenie kabla grzejnego w rurze spustowej. Zalecane odległości miedzy sąsiednimi uchwytami powinny wynosić: 30-50 cm. Uchwyty mają za zadanie utrzymanie dystansu między dwoma odcinkami kabla grzejnego biegnącego w rurze spustowej (kable grzejne nie mogą się stykać ze sobą). W rurach spustowych odprowadzających wodę na powierzchnie gruntu, kabel grzejny nie musi być ułożony do końca rury. Może być zainstalowany około 5-10 cm przed końcówką rury spustowej. W przypadku rur spustowych odprowadzających wodę do kanalizacji ściekowej, kabel grzejny powinien być ułożony w rurze spustowej około 1 m poniżej poziomu gruntu. Kabel grzejny samoregulujący może przebiegać w rurze spustowej (zarówno pojedynczo, jak i podwójnie) bez dodatkowych uchwytów i łańcucha. Taki sposób montażu kabla grzejnego w rurach spustowych o długości do 25 m, jest dopuszczalny ze względu na jego wytrzymałość na rozciąganie. W rurach spustowych o większej długości należy kabel mocować do łańcucha lub linki.

MONTAŻ W RYNNACH WEWNĘTRZNYCH

Rynny i rury spustowe wewnętrzne występują zwykle na dachach wielospadowych dużych obiektów. Rynny są różnej szerokości i wykonane są najczęściej w postaci koryt betonowych. Pokrycie powierzchni rynny stanowią różne materiały: blacha stalowa ocynkowana, tworzywa sztuczne, folia bąbelkowa PCW i tym podobne. Kabel grzejny powinien być ułożony równomiernie na dnie rynny. Moduł ułożenia kabla grzejnego nie może być mniejszy niż 5 cm. Sposób mocowania kabla grzejnego do rynny zależy od materiału z jakiego została wykonana. można wykorzystać do tego celu uchwyty klejone lub lutowane do rynny (np.: miedziana taśma montażowa), albo przykleić kabel grzejny bezpośrednio do jej powierzchni (np.: klejem silikonowym na gorąco). Należy przy tym zwrócić uwagę, aby w trakcie montażu nie uszkodzić kabla grzejnego. Powyższe zasady obowiązują również przy montażu kabla grzejnego samoregulującego. Chociaż poszczególne odcinki kabla grzejnego samoregulującego mogą się ze sobą stykać lub krzyżować, należy jednak zapewnić równomierny rozkład mocy na powierzchni rynny. Warunek ten będzie spełniony, gdy zastosujemy uchwyty mocujące.

MONTAŻ NA POWIERZCHNI DACHU

W przypadku montażu instalacji grzewczej na powierzchni dachu, kabel grzejny należy ułożyć na części dachu, przylegającego do rynny. Kabel grzejny powinien być ułożony w postaci pętli przebiegającej wzdłuż linii spadku dachu. Dolne fragmenty pętli kabla grzejnego powinny być umieszczone w rynnie. W przypadku istniejącej instalacji przeciwoblodzeniowej, również w rynnie, dolne fragmenty pętli kabla powinny kończyć się na wysokości krawędzi rynny. Kabel grzejny należy mocować do powierzchni dachu, przy pomocy uchwytów. Można wykorzystać do tego celu uchwyty klejone lub lutowane do rynny (np.: miedziana taśma montażowa), albo przykleić kabel grzejny bezpośrednio do jej powierzchni ( np.: klejem silikonowym na gorąco). Powyższe warunki montażu dotyczą również kabla grzejnego samoregulującego.

SYSTEM REGULACJI

Do sterowania elektrycznym systemem ogrzewania przeciwoblodzeniowego stosowane mogą być proste termostaty z czujnikiem temperatury lub specjalnie przewidziany do takich zastosowań sterownik mikroprocesorowy. Dokonuje on pomiaru temperatury powietrza oraz wilgoci we wnętrzu rynny.

UWAGA !!!

Instalację elektryczną zasilającą system przeciwoblodzeniowy należy bezwzględnie zabezpieczyć wyłącznikiem przeciwporażeniowym. Należy również ustawić tabliczki , iż na dachu, w rynnach i rurach spustowych znajduje się instalacja pod napięciem !

PRZYKŁAD OBLICZENIOWY

PRZYKŁAD

Powyższe wyliczenia są przykładowe - należy dobierać indywidualnie.

Zalecane kable i maty grzewcze do systemów przeciwoblodzeniowych
znajdują się w zakładce Zalecane Kable i Maty

Zalecane termostaty i sterowniki do systemów przeciwoblodzeniowych
znajdują się w zakładce Urządzenia Sterujące